GRYF I MELPOMENA

Zaczęło się w świetlicy we Lwowie, tułało się po różnych scenkach, lecz w Szczecinie nie skończyło na Małym (Teatrze)… Ale dlaczego szczeciński teatr najpierw zburzono, a zaraz potem go… nie zbudowano? I jak to się stało, że się jednak stał, a dziś staje – wielki i nowoczesny, no i dlaczego przy ulicy Swarożyca, a nie… w banku przy placu Żołnierza Polskiego? Dlaczego pierwszą szczecińską „Zemstę” Fredry zagrano w kościele, i to w formie monodramu? Kto był pierwszym dyrektorem szczecińskiego teatru dramatycznego,a mimo to… nie mógł nim zostać? Ile razy szczeciński Teatr Polski był szczecińskim Teatrem Polskim? Skąd brał się blask jego pierwszych gwiazd, ale też jaki cień ciągnął się za niektórymi z nich? Kiedy biletami były krzesła? Które premiery oklaskiwano najgoręcej, a nad którymi odbywał się publiczny sąd? Jakim przedstawieniem teatralny Szczecin po raz pierwszy podbił teatralną Polskę? 

Gryf i Melpomena. Historia szczecińskiego teatru według ADL to rozpisane na trzy tomy dzieje szczecińskich scen dramatycznych. Pierwsza tego typu książka, będąca na dodatek dziełem jednego autora. 

ADL to inicjały imienia i nazwiska Artura Daniela Liskowackiego – pisarza, dziennikarza, krytyka teatralnego, publikującego recenzje teatralne (od 1979 roku) sygnowane częstokroć tym właśnie skrótem. 

Autorski, osobisty charakter książki – podkreślony już w podtytule – odróżnia ją od naukowych prac teatrologicznych, sprawiając, że bliższa jest opowieści o ludziach, czasie i miejscach, niż historycznej monografii; stanowiąc jednak równocześnie bogate kompedium wiedzy o szczecińskim teatrze oraz informacji o ludziach, którzy go kreowali – dyrektorach, reżyserach, aktorach, a także recenzentach. 

Tom I – Początek to opowieść o powstaniu sceny dramatycznej w Szczecinie (1945), o współtworzących ją teatrach – na czele z tym pierwszym, stworzonym… we Lwowie; o jej metamorfozach organizacyjnych i artystycznych w pierwszych latach po wojnie, jej przedstawieniach i publiczności, porażkach i sukcesach, aż do upaństwowienia (1950) pod szyldem Państwowego Teatru Dramatycznego.